hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

De hokjeschristen…

hokjes

Een tijdje terug alweer, was ik in het Gevangenismuseum in Veenhuizen. Ik las daar dat in vroegere tijden de gevangen naar de kerk gingen op zondag, maar niet zomaar. Dat ging gepaard met afzondering. Alle activiteiten zoals werken, eten, luchten, vervoer en naar de kerk gaan, gebeurden zoveel mogelijk in afzondering en met de kap op, zodat alleen de ogen zichtbaar waren. In de kerk, om onderling contact tegen te gaan, moesten zij in hokjes staan. De gedetineerden konden zo alleen de voorganger zien. De afzondering in het algemeen, was met name om de gedetineerde de kans te geven zich te verbeteren, want “in de gemeenschap - vraag het den eersten den besten gevangenisgeestelijke – staat de valsche schaamte het berouw in den weg en voedt men elkander op in het kwaad”, aldus minister Modderman in vroegere jaren. En om in die omstandigheden kerkbezoek toch mogelijk te maken, dus de hokjeskerken, zodat “het besmettingsgevaar was geweken”.


Ik zag de foto van het gebeuren in het museum en bekeek het geheel met enige verbazing. Hoe bizar. En tegelijkertijd deed het me denken aan hoe we dit soms nog altijd doen, niet letterlijk maar figuurlijk. We plaatsen soms graag mensen in hokjes, dat maakt het leven overzichtelijk voor ons, ook in de kerk. Jij hoort bij het missionaire profiel, dus jij gelooft zus en zo… of jij hoort bij het oecumenische profiel dus … om het even actueel te maken en toe te passen op de kerk in Alkmaar.
En nu hoeft hokjesdenken niet perse iets negatiefs te zijn. In een overweldigende wereld kan dit ons als mensen ook wat houvast bieden, orde scheppen en iets positiefs hebben. Het krijgt iets negatiefs op het moment dat iemand met name vanuit angst en twijfel zich terug gaat trekken in zijn eigen ‘hokje’ of een ander met zijn of haar geloof daarbuiten plaatst en uitsluit.
Hoe deed Jezus dat, vroeg ik me hardop af. En ik ging zoeken… En ik kwam verhalen tegen van de ontmoeting van Jezus met de Schriftgeleerden en Farizeeën die hem op de proef stelden. En Jezus die de ontmoeting aangaat met bijvoorbeeld Zacheus en het gemopper van mensen daarover. Met een ‘open mind’ iemand ontmoeten, zonder je al te veel van de hokjesgeest aan te trekken. Daar moet ik mezelf ook gedurig aan helpen herinneren, want we doen het allemaal op zijn tijd, mensen of jezelf in een hokje plaatsen. Dus de ontmoeting met mensen, medegelovigen om me heen aangaan en een open mind houden waar de Geest doorheen kan waaien. Best eng, verwarrend en lastig ook en je moet er soms echt moeite voor doen, maar het kan ook verrijkend zijn, die veelkleurigheid. Probeer maar eens een regenboog in een hokje te stoppen, dat lukt je niet, het past er gewoon niet in. Ik gun het u, de kerk in Alkmaar en mezelf dat die regenboog van veelkleurigheid schijnt door onze hokjes heen en dat blijft doen!

Yvonne Smit,
kerkelijk werker sectie noord