hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Belevenissen van dominee Sibilla - november 2015

sibillaVlak voor de herfstvakantie zijn we verhuisd. Naar een mooi huis op een mooie plek, met studeerkamer, tuin waarin ik in de zon kan lunchen, uitzicht op de duinen van Schoorl en zoveel ruimte dat we in volle vaart kunnen dansen. Maar toch, het voelt nog niet als thuis, ik moet echt wennen. Nu zal op zijn tijd alles wel op z’n plek vallen. Als alles een plekje heeft gekregen. Een ding staat inmiddels op z’n plaats: de paaskaars van 2014, een geschenk van de gemeente. Ik ben erg blij met deze kaars die heel mijn werkend leven meekan. 2014 is het jaar van mijn intrede als predikant, een bijzonder jaar dus voor mij. Op 16 november is het een jaar geleden dat ik dominee werd: dan laat ik de hele dag de kaars branden. Ook al zijn de rookmelders nog niet geïnstalleerd.


Bij een bijzondere kaars hoort een bijzondere standaard. Daar heb ik voor gezorgd. De standaard heb ik zelf gedraaid en geglazuurd op de cursus pottenbakken (met een beetje hulp van de cursusleider). Ben er best trots op. De cursus is van de zomer afgelopen en nu heb ik nog twee maanden om mijn andere goede voornemen voor dit jaar in praktijk te brengen: pianoles. Sinds mijn achtste heb ik les. En in de loop van de tijd heb ik vier verschillende leraren gehad. Ik heb jaren les, en dan weer jaren niet, zo gaat dat bij mij. En nu is het weer tijd voor les, roep ik al een paar jaar. Inmiddels heb ik iemand op het oog en de piano klinkt hier beter dan in onze voorgaande huizen. Dus het is simpelweg een kwestie van een keertje bellen om af te spreken. Naast het uitpakken van de laatste dozen zal ik me daardoor ook vast meer thuis gaan voelen.

Een heel kerkelijk jaar is bijna voorbij en heb ik meegemaakt als predikant. De zondagse viering neemt ongeveer de helft van mijn werktijd in beslag. Dat geeft niet, want die viering is de activiteit waaraan de meeste mensen meedoen. Ik doe dan ook altijd mijn best om er iets moois van te maken. Dat is zoeken! Zowel voor elke viering die ik voorbereid als in een wat groter perspectief met de werkgroep eredienst. Met deze groep zijn we aan de hand van onze nieuwe missie en visie (onze wens voor de wereld en onze bijdrage daaraan), een denkproces gestart hoe de vieringen er de komende zeven jaar uit moeten gaan zien. Daarover op een later tijdstip meer.
Maar ondertussen hebben we iedere zondag een viering. En het hoort bij mijn taakstelling dat ik vaak voor ga (35 keer in een jaar). Wat ik probeer is om altijd een link te leggen met het leven hier en nu.

Geloven is niet losgezongen van de werkelijkheid: God bekommert zich om deze wereld en om ons persoonlijk leven. Dat kan de ene keer wat meer naar de actualiteit gaan, zoals het vluchtelingenvraagstuk. Het kan ook wat meer naar het leven van alledag gaan of naar hoe wij als mensen in elkaar steken, meer de psychologische kant. Daarbij geef ik graag ruimte aan anderen die wat in de dienst willen inbrengen: als gelovige heeft ieder van ons Gods Geest gekregen. Elk van ons kan dus iets heilzaams bijdragen.
Als compliment krijg ik vaak te horen dat mijn preken goed te volgen zijn. Daar ben ik blij mee. Ik probeer zo te preken dat iemand die voor het eerst in een kerk zit, het ook kan volgen. Dus in plaats van ‘koninkrijk van God’, zeg ik liever: ‘het leven zoals Jezus heeft bedoeld’, of ‘het goede leven’. Dit is een keuze die in het missionaire profiel past. Hiermee verliezen we wel iets. Woorden als koninkrijk (verlossing, zonde, heiland etc.) zijn begrippen waarbij een doorgewinterde kerkganger direct een heel beeld krijgt. Deze directe associatie ben je hierdoor kwijt. Die oud-vertrouwde geloofstaal gebruik ik dus bewust niet, en dat geeft bij een aantal kerkgangers vast een gevoel van vervreemding. Aan deze kerkgangers vraag ik, in lijn met het kerkenraadsbeleid, dus een offer. Een offer ter wille van diegene die niet met God en geloof in Hem vertrouwd is. En daarbij komt dan nog het wennen aan het nieuwe liedboek. Ik ben blij met de keuzerijkdom die deze liedbundel biedt. Het liefst maak ik namelijk één mooi geheel van de dienst: we zingen niet een lied om alleen maar te zingen. Mijn voorkeur gaat uit naar een lied dat echt bij de viering van die zondag past. En als je gevarieerde diensten hebt, betekent dat dus veel variatie in liederen. Maar het komend jaar worden de liederen vast vertrouwder: ik houd netjes in Excel bij wat we zingen. Afgelopen jaar heb ik een handvol liederen voor een tweede keer opgegeven: die tweede of derde keer komt er vaker aan. En mocht je een favoriet lied hebben dat je mist, laat het me weten, dan kan ik er wat mee doen.

ds. Sibilla Verhagen