hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Meditatie

berghutDoor Henk Laarman

Kerstmis is voorbij. Ik hoop dat u uw goede voornemens ook in het nieuwe jaar zult uitvoeren en niet al bent vergeten. De Zondag na de Kerst woonde ik de dienst bij waarin de dominee had besloten om geen overweging te geven maar een meditatie. Ik weet wat een meditatie is, ik heb er meerdere keren aan meegedaan, maar ik had niet verwacht dat het nog zo’n indruk op mij zou maken. Het evangelie waar het over ging was van Math. 14: 22-33, waarin Jezus over het water liep en de apostelen in de boot dachten dat zij een spook zagen.

In 4 gedeelten kon je erover nadenken over hetgeen er was voorgelezen. Het eerste deel was voor mij al genoeg. De volgende delen gingen aan mij voorbij tot in het 4de deel waar er op het eind werd gezegd: “Bij wie zou jij willen zitten?” In het eerste deel ging het over je je alleen voelen. Hoe voelt dat?
Ik moest gelijk aan die column denken die ik kort geleden had gemaakt waar ik het over had dat ik tijdens een eenzame wandeling in Oostenrijk de nabijheid van God voelde toen ik een zuchtje wind had gevoeld. Wat ik niet had verteld was dat ik behoefte had om alleen een bergwandeling te maken. Op deze tocht kwam ik een man tegen die de andere kant opging. Hij vertelde mij dat hij bij zijn vader was geweest en hem eten en drinken had gebracht, omdat hij alleen een aantal koeien hoedde die verder in een eenzame berghut leefde. Tegen lunchtijd ontmoette ik die vader. Ik mocht van hem zijn verrekijker gebruiken om in de verte een paar gemzen te zien. Toen ik hem zei dat ik weer terug moest om bij mijn auto te komen, kwam het volgende in mijn hart op: “Let nu goed op wat hij zegt.” Het was voor mij een bewijs dat God alle mensen gebruikt, ook deze man die geestelijk niet meer helemaal bij was. Hij zei: “Nee meneer, u moet nog even doorlopen tot aan die heuvel en daar rechts naar beneden gaan. Daar is een pad waar de koeien naar beneden gaan en als zij het kunnen dan kunt u dat ook en daar staat uw auto.” Daar op die heuvel had ik wat uit de bijbel gelezen, mijn lunch gebruikt en voelde ik dat zuchtje wind. Vol goede moed volgde ik dat koeienpad naar beneden. Ik liep dwars door struiken, zag niets van mijn omgeving, totdat ik na een half uur de beplanting ophield en ik de auto in de zon op de parkeerplaats zag staan. Ik moest hierbij aan het gezegde denken: “Ik kan u geen rustige vaart garanderen, maar wel een behouden aankomst.”
En bij de laatste zin van het 4de deel van de meditatie dacht ik: Fijn dat Jezus altijd bij mij is en bij Hem alles kwijt kan waar ik vanaf wil en samen met Hem welgemoed verder door het leven kan gaan.
Henk Laarman