hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Bestemming

kaarsjeWaar ze altijd angst voor had gehad gebeurde: haar man overleed plotseling, verbijsterd bleef ze achter in dat grote huis. De kinderen kwamen wel, maar hadden een eigen leven waar ze geen beslag op wilde leggen. Ze besefte ook dat ze de stappen naar heelwording alleen moest zetten. Maar hoe doe je dat als het leven een groot gat in je ziel geslagen heeft.
Ik bezocht haar regelmatig na het overlijden van haar man en na verloop van tijd bemerkte ik: ze is op de goede weg. Ze vertelde hoe moeilijk het was om je weg te vinden in een land waar je de weg niet kent, waar geen navigatiesysteem voor bestaat. Soms voelde ze zich gedragen door anderen omdat ze een stukje meeliepen, maar vaak ook voelde ze eenzaamheid omdat de ander niet de pijn en het verdriet begrijpen kan.


Het waren prettige gesprekken waarin ze mij een kijkje gunde in haar leven, zoals het geweest was toen haar man nog leefde en ze druk was met het gezin. Maar ook na zijn heengaan, wat haar gedachten waren over haar leven, haar geloof, over doel en bestemming, over de betekenis van dit alles. Dat een mens doelen stelt in het leven om zo tot een bestemming te komen, dat soms de doelen niet gehaald worden maar dat je dan toch tot een bestemming kunt komen, dat dit alles te maken heeft met de binnenkant, met jezelf.
Ze las een citaat voor uit een boek van Chaïm Potok dat haar erg aansprak: ‘…de wetenschap dat alles van je kan worden weggenomen, alles wat je hebt elk ogenblik opnieuw, maar dat niet van je weggenomen kan worden is wat je bent en dat, zolang je weet waarom je leeft en wat de bron is van je eigen existentie, je ook in staat bent je in alle omstandigheden te weren’.
Daar had ze veel over nagedacht, over wat dat is, ‘je eigen existentie’ en ze was tot de gedachte gekomen dat het haar eigen ‘zijn’ was, hoe en wie ze was en hoe ze in het leven stond met haar gaven en talenten, over waar ze haar houvast vandaan haalde.
Door zo haar levensverhaal te vertellen ontstond er samenhang in haar gedachten en kwam ze tot de conclusie dat samenhang veel met anderen te maken had, met de buitenwereld.
Met de contacten die je hebt, met soms los moeten laten wat je lief en dierbaar is om verder te kunnen.
We kregen het over het alleen zijn, vooral in de zomermaanden als de kinderen met vakantie waren en wat ze daar op gevonden had. Haar handen vonden werkzaamheden om te doen, ze stelde zich open voor anderen, nodigde mensen bij zich thuis uit, gaf zich op als contactdame bij de kerk, deed aan gespreksgroepen mee, zo kreeg ze langzamerhand haar leven weer op de rails.
Het bezig zijn voor en met anderen gaf haar een gevoel van bestemming, van vrede, het was goed zo.

Marja Lit