hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Mensen van hoop...

...hoop is wie we zijn.
In elke generatie staan er mensen op die zich geroepen weten om predikant te worden. Ook in onze tijd zijn er enthousiaste twintigers aan te wijzen die zich als voorganger willen verbinden aan een gemeente. Ik vind dat moedig én ik word er zelf door bemoedigd: de kerk blijft kennelijk de moeite waard om er je leven aan te geven en het evangelie heeft klaarblijkelijk zoveel zeggingskracht, dat jonge mensen er de tolk van willen zijn.

Mathilde SabbaghEen van die jonge mensen ken ik. Zij is 27 jaar. Ik ken haar enkel van wat over haar geschreven is en van een paar citaten van haarzelf. Haar naam is Mathilde Sabbagh. Mathilde volgde haar theologieopleiding in Beiroet (Libanon) en koos er in de zomer van 2016 voor om terug te keren naar haar geboorteplaats Al-Hassakeh in het noorden van Syrië. Zij is de eerste vrouwelijke predikant in dat aangevochten land. Voor haar vertrek uit Beiroet zei ze vol overtuiging: “Ik geloof in de mysterieuze groei van het Koninkrijk van God, zelfs tegen de verdrukking in. Ik ga terug naar mijn kerk omdat ik weet dat ik daar nodig ben. De kerk is als mijn eigen familie. Ik heb mijn hele leven geleerd dat ik mijn talenten in de kerk mag brengen. Dus nu kom ik brengen wat ik hier heb geleerd, want als iedereen vertrekt, dan blijft er geen kerk meer over in Syrië!” Bijna een jaar deelt Mathilde Sabbagh nu in Al-Hassakeh, dat vaak zwaar onder vuur ligt, het leven van haar gemeenteleden.

Ze is niet naïef of blind voor de levensgrote risico’s. Deze kent ze maar al te goed: twee jaar geleden werd Mathildes nicht door moslimextremisten vermoord. Omdat ze christen was hadden ze met een mes een kruis gesneden in haar hals. Haar broer die predikant in Homs is, werd ontvoerd (en gelukkig na enige tijd weer vrijgelaten). Haar voorganger vluchtte meer dan drie jaar geleden met zijn gezin naar Zweden, evenals veel andere plaatsgenoten. Toch is Mathilde teruggekeerd. “Ik ben niet bang, want ik weet dat ik een missie heb.”

Hoe gevaarlijk het allemaal is, blijkt uit haar relaas over haar eerste dagen: “Een voorbeeld [van de verwoestingen] is wat er in mijn eigen huis gebeurde, toen ik nog maar een paar dagen terug was uit Libanon. Het was mijn eerste dag als predikant en er vond een botsing plaats tussen rivaliserende legers. Een raket ging dwars door mijn huis heen. Ik was thuis op het moment dat het gebeurde en heb vervolgens dagenlang met mijn familie in de badkamer gebivakkeerd om te schuilen voor de raketten die rondom ons huis afgeschoten werden. Alle christenen die hier wonen, hebben met dit soort gebeurtenissen te maken.”

Telde haar kerk voor de oorlog nog zo’n tweehonderd leden, nu zijn er hooguit veertig over. Veel gemeenteleden zijn gevlucht of vermoord. “Van mijn basisschoolvriendinnen is zelfs niemand meer over. Iedereen is weg. De oorlog heeft ervoor gezorgd dat niet alleen onze stad kapot is geschoten, maar dat ook onze hele gemeenschap uit elkaar is geslagen.”

Mathilde leidt zondags de diensten en legt zich toe op hulp bij het verwerken van de vele trauma’s. “Vooral die van vrouwen en kinderen. Deze groep heeft het enorm zwaar: ze hebben amper tijd om adem te halen. Ik wil ze uit hun huizen halen en groepen gaan opzetten.”

Wat ze als haar grootste uitdaging ziet? “Dat ik haat geen kans zal geven in mijn hart.” Haar moed, realiteitszin en doorzettingsvermogen proef je uit haar woorden: “Het leven is net als een geldstuk: je kan hem maar één keer uitgeven. Daarom ben ik terug. De consequentie dat ik mijn leven zal verliezen is reëel. Maar dit is de stad waar ik ben geboren, hier hoor ik thuis. Voor iedereen die mij hier wil wegjagen zal ik als een graat in de keel zijn. Ik zal zorgen dat IS mij niet kan verzwelgen.”
Ontroerend zijn haar woorden over de hoop. “Als christenen zijn wij de mensen van hoop. We kunnen onze identiteit niet veranderen, alleen omdat we in tijden van oorlog leven. Hoop is wie we zijn. En als wij hoop zijn, bieden we nog steeds waar de wereld gebrek aan heeft. (…) We gaan door met het zijn van het Licht, Christus’ licht.”

Moedige jonge en oudere vrouwen en mannen zetten wereldwijd hun leven op het spel om het licht van Christus te verspreiden. Dat wij hun bondgenoten zijn, moge uit onze moed en inzet blijken, uit ons gebed, op de plaats waar wíj wonen en rekenschap geven van de hoop die in ons is (I Petrus 3:15).

Nielspeter Jans
Bron: Mensen van hoop, een uitgave van Kerk in Actie (april 2017)