hit counter joomla

Adventskalender 2017: Kwetsbaar als een kind

adventskalender2017

bestel de kalender

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Een vrije gevangene?

Een nieuw kerkelijk seizoen met nieuwe kansen voor iedereen om bij te dragen aan de bouw van Gods koninkrijk. Een mooie zin als opening van dit voorwoord, maar ook een zin om ons te bezinnen. Want bouwen veronderstelt vrijheid, bekwaamheid, creativiteit en de wil om samen te werken.

In hoeverre zijn wij zelf vrij in ons doen en laten en laten we de ander vrij in de dingen die er voor hem/haar toe doen. Kunnen wij het nog opbrengen om voor die ander de “onderste weg te gaan” en af te zien van wat voor ons van belang lijkt, zodat die ander mee kan bouwen? Kunnen wij ons nog zodanig aanpassen zodat anderen zich kunnen inpassen? Kortom, zijn wij als gemeente nog in staat kansen te zien en te verzilveren?

Zoals bekend heb ik, voordat ik in onze gemeente ging werken, een kleine vier jaar in drie gevangenissen gewerkt. Een tijd waaraan ik nog steeds met heel veel plezier terugdenk. Werken met gedetineerden. Gedetineerden, mensen die, meestal door eigen toedoen, door anderen in hun vrijheid zijn beperkt, maar ook mensen die er toe blijven doen. Buiten de samenleving geplaatst als straf voor wat een ander is aangedaan, met in veel gevallen de hoop op een toekomstig normaal leven. Leven in beperking.

En wij, wij leven dat normale leven. Wij leven in vrijheid. Toch? Ja toch? Nu, na een jaar in onze gemeente te hebben gewerkt denk ik met veel plezier terug aan huisbezoeken, vergaderingen, voorgaan in erediensten en diensten van Woord en Gebed, etc. Werken met gemeenteleden. Gemeenteleden, mensen die zelf bepalen of en hoe ze zich binnen onze gemeente tot anderen verhouden, mensen die er toe doen. Toch dringt zich bij mij de vraag op in hoeverre wij onze vrijheid laten beperken en in hoeverre wij er echt toe willen doen. Gevangen zitten tussen de muren van een gevangenis kent evenveel beperkingen als gevangen zijn binnen de muren die in het leven ontstaan. Gevangen in fysiek onvermogen, gevangen in sociale patronen, gevangen in onheuse bejegening, gevangen in zelfbeklag, gevangen in “zo doen we het al jaren”, gevangen in beslissingen die op dat moment juist leken, gevangen in een ambt, gevangen in financiële omstandigheden, gevangen in traditie, gevangen in eenzaamheid, gevangen in … teveel om op te noemen.

Van een gedetineerde wordt verwacht dat hij deelneemt aan het strikt georganiseerde gevangenisleven. Elke dag heeft haar eigen ritme met vaste activiteiten, elke nacht kent haar eigen eenzaamheid. Iedereen wordt geacht, rekening houdend met capaciteiten, aan die activiteiten mee te doen. Afhaken zonder grondige reden wordt bestraft. Het verplichte samenzijn werkt vaak op de zenuwen.
Van een gemeentelid mag worden verwacht dat hij/zij deelneemt aan de gemeentelijke activiteiten, rekening houdend met zijn/haar capaciteiten. Elk kerkelijk seizoen kent een bepaald ritme in activiteiten, elke bijdrage daaraan kost energie en inzet. Afhaken met grondige reden komt nogal eens voor. Het vrije gemeenteleven werkt vaak op de zenuwen.

Iedereen snapt natuurlijk dat bovenstaand vergelijk maar gedeeltelijk opgeld doet. Maar er zit een kern van waarheid in die wel eens groter kan zijn dan wij onder ogen willen zien. Net als bij een groot aantal gedetineerden leeft bij ons ook het gevoel dat het gevangen zitten onterecht is. Ironisch genoeg is de wens tot ontsnapping even groot en lijken de mogelijkheden daartoe even klein. Toch hebben Christenen buiten en binnen de muren iets voor op alle anderen.

Waarom zou het ondanks alles zo zijn dat een pastoraal gesprek/huisbezoek grosso modo twee hoogtepunten kent: Het luchten van het gemoed en…Bijbellezing en gebed. Kostbare momenten in Gods nabijheid. Het samen naderen tot God, mogelijk gemaakt door het offer van Zijn Zoon, onder de leiding van Zijn Heilige Geest. Wij hebben onze vrijheid niet zelf verworven, wij zijn vrij gekocht. Paulus slaat in Galaten 5:1 de spijker op z’n kop. “Sta dan vast in de vrijheid waarmee Christus ons vrijgemaakt heeft, en laat u niet weer met een juk van slavernij belasten”. Vrijheid, een geschenk waar wij voor ons zelf en voor de ander niet lichtvaardig mee om mogen gaan. Een geschenk zonder verplichting, behoudens die van het aannemen. Daar staan we dan met handen vol vrijheid en een liefdevolle vraag: Gebruik je het alleen voor jezelf, of ook voor die ander? Dat is onze kans!

Ik wens ons een gezegend kerkelijk jaar.

Hartelijke groet,
Albert Kozijn