hit counter joomla
Kerstwandeling

Gesloten

geslotenvan 21 december t/m 7 januari
is het kerkelijk bureau
gesloten


Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Even voorstellen... (4)

Deze maand rijd ik op een herfstige maandagmiddag naar één van de grote drive-inwoningen in de Alkmaarse wijk Huiswaard 1. Bij het verkeerde huis aanbellen is vrijwel onmogelijk want de familienaam staat met grote letters op de muur. Het is duidelijk: hier woont de fam. Jellema.

Annelies Jellema-Purmer wordt in februari 1972 geboren op de Westdijk, dan nog gemeente Alkmaar, later Zuidschermer en inmiddels weer gemeente Alkmaar. Het kan verkeren.

Ze is snel: als haar moeder op weg is naar het ziekenhuis om van haar te bevallen, besluit Annelies om daar niet op te wachten en moet moeders halverwege de rit weer terug naar de Westdijk. Annelies heeft dan al een anderhalf jaar oudere zus en krijgt na nog eens anderhalf jaar ook een broertje. Ze is dus echt de middelste.

Vanaf haar vierde gaat Annelies naar de Prins Bernhardschool in Overdie maar als ze in de zesde klas zit fuseert deze school met de Beatrixschool. “Dat was wel even een cultuurshock”, zegt ze nu. “Ineens kwamen er allemaal kinderen van dokters en orthodontisten in onze klas…” Na de lagere school volgen vijf jaren MAVO op het Jan Arentsz en in 1989 gaat Annelies naar de Middelbare Tuinbouwschool in Hoorn. Drie jaar later begint ze op de Hogere Tuinbouwschool in Delft maar dat houdt ze na twee weken al voor gezien. “Ik was helemaal boekie-zoek daar”, zegt ze.

Annelies gaat aan het werk bij een fresiabedrijf in Heerhugowaard maar vader Purmer heeft een bedrijf in komkommers en kan ook wel wat hulp gebruiken. Ze zal ruim twaalf jaar bij hem blijven werken.
Op haar tweeëntwintigste gaat Annelies het huis uit en ze blijft vier jaar in Stompetoren wonen. Intussen komt ze Tjeerd tegen, trouwt in 1999 met hem en trekt bij hem in op de Lievenshof in Alkmaar. Een jaar later slaat helaas het noodlot toe: Annelies krijgt last van zwangerschapsvergiftiging en dochtertje Nina overlijdt na zevenentwintig weken zwangerschap al voor haar geboorte. In de Vrijheidskerk is dan net een nieuwe dominee gekomen, namelijk Nielspeter Jans. Het wordt zijn eerste begrafenisdienst in Alkmaar…

In 2001 verhuizen Tjeerd en Annelies naar hun huidige woning en een jaar later wordt opnieuw een dochter geboren: Paulien, in 2004 gevolgd door zoon Wouter. Na zijn geboorte stopt Annelies met werken bij haar vader want op twee kinderen passen vindt haar moeder toch wel wat veel. Het betaalde werk maakt plaats voor vrijwilligerswerk. Inmiddels maakt Annelies al zo’n veertien jaar de kantine van korfbalvereniging D.S.O. schoon. Zelf korfballen Tjeerd en zij ook heel wat jaren maar tegenwoordig speelt alleen dochter Paulien nog.

Sinds een jaar geeft Annelies tegenwoordig, na een interne opleiding, op vrijwillige basis handmassages aan patiënten in het ziekenhuis. Dit is heel ontspannend voor de mensen en doordat alle aandacht naar de hand gaat vergeten zij vaak even hun pijn elders. Uiteraard doet ook de persoonlijke aandacht hen goed. Er is niks engs of zweverigs aan, volgens Annelies. “Het enige enge is dat ik de mensen aan moet raken, dat is soms nog wel even een dingetje”. Per patiënt is ze ongeveer een half uur bezig. Het ziekenhuis kan nog steeds vrijwilligers die dit dankbare werk willen doen gebruiken dus heeft u nog een paar uurtjes op een ochtend of middag over… Van harte welkom.

Naast het werk in het ziekenhuis mag Annelies ook graag wandelen, kaarten maken (ook voor de kerk), puzzelen (woordzoekers) en lezen (“Geen thrillers, het moet wel ontspannend zijn”). Televisiekijken doet ze nauwelijks. Behalve dan naar “Boer zoekt vrouw”. “Daar moet ik thuis wel voor vechten”, zegt ze. De radio heeft ze, tot ongenoegen van man en kinderen, liever niet aan. “Ik heb al genoeg aan mijn eigen hoofd”.

In de kerk is Annelies actief in het jeugdwerk. Ze leidt de kindernevendienst in de Vrijheidskerk, past op in de crèche en zit in de Jeugdraad. Acht jaar lang leidt ze de clubs voor basisschoolleerlingen. Annelies vindt dat er wel wat meer mensen zich in zouden mogen zetten voor het jeugdwerk en de Jeugdraad. Sommige mensen zitten al jaren in het jeugdwerk maar durven eigenlijk niet te stoppen omdat er geen opvolging is. Jammer want het is belangrijk werk. De jongeren zijn tenslotte de toekomst van de kerk.

Als ik haar vraag wat ze de lezers van Samen Verder nog op het hart wil drukken, antwoordt ze dat ze pleit voor meer begrip en verdraagzaamheid tussen Noord en Zuid. Er is nu nog vaak te veel onbegrip en miscommunicatie. Zelf voelt ze zich thuis in Noord én Zuid (ze heeft ook in de Trefpuntkerk en de Terp gekerkt) en ze vindt het jammer dat de secties weer meer apart gaan werken. We wisselen hier nog even over van gedachten. Volgend jaar gaat Paulien mee met de diaconale jongerenreis naar Ghana. Voor haar een prachtige kans om wat van een andere cultuur te zien, samen met jonge mensen uit Noord én Zuid. Voor Annelies een moment van los moeten laten, iets wat elke ouder op zijn tijd moet doen. “Loslaten maar nooit laten vallen”, zeg ik. Eenmaal thuis bedenk ik dat dat eigenlijk ook voor ons als PGA geldt, als we straks op bestuurlijk niveau los(ser) van elkaar gaan werken: loslaten maar elkaar niet laten vallen…..

Letty van der Graaf

alpha


p01
doneer 10