hit counter joomla
181113 Kerkbalans rectanle 300x250 animatie v1

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Even voorstellen ... (6)

Ze is altijd wel ergens mee bezig. Kent bijna iedereen en bijna iedereen kent haar, zeker in De Vrijheidskerk. “Ik kan niet stilzitten. Het is een ziekte”, zegt ze.
Op een druilerige novembermiddag rijd ik naar de Hoef om iets meer te weten te komen over een van onze meest actieve gemeenteleden, nl. Joke van den Bos-Dijk. Ik kom hier vaker en elke keer valt mij weer op hoe smaakvol en gezellig zij haar appartement heeft ingericht.

Johanna Dijk ziet in 1941 in Den Haag het daglicht. Het is oorlog en hoe klein ze ook is, die gaat niet ongemerkt aan haar voorbij. Joke is het oudste kind in het gezin, later krijgt zij nog twee zusjes. Ze woont dichtbij de ijzerfabrieken waar in die tijd regelmatig bombardementen op gericht zijn. “Onze koffers stonden klaar in de gang. Elke keer als de sirene afging stond de voordeur open zodat we snel weg konden”.

Vader Dijk werkt op het slachthuis waar veel voedselpakketten voor de Duitsers binnenkomen. Hij ontvreemdt regelmatig pakketten om die ’s avonds in het donker naar familie en vrienden te brengen. Zelf zien ze er volgens Joke uit als Hollands welvaren, ze kennen geen honger maar staan wel voor buren die zwakker zijn in de rij bij de gaarkeuken. In de hongerwinter van ’44 durven ze zelfs niet meer naar de kerk omdat zij er zoveel beter uitzien dan sommige anderen en daar ook wel op worden aangesproken.
Na de oorlog gaat Joke nog één jaar naar de kleuterschool, daarna naar de lagere school en na de mulo gaat ze werken in de psychiatrische inrichting “Bloemendaal” in Loosduinen, waar het gezin inmiddels woont. Joke gaat een studie voor E.E.G.-laborante doen en daarna een voor röntgenlaborante en moet daarvoor één dag in de week naar Dijkzicht in Rotterdam.

In Loosduinen gaat ze naar de Gereformeerde Jeugdvereniging (G.J.V.) en krijgt ze een grote vriendenkring. Met veel van deze vrienden heeft ze tot op de dag van vandaag nog steeds contact. Soms gaan ze een midweek naar een huisje. “Sommigen worden wel wat doof”, zegt ze. “Het is dan een geschreeuw van jewelste”. Opvallend is dat al deze mensen nog actief zijn ergens in een kerk.
Binnen die vriendengroep leert Joke ook haar man Gerrit kennen. Ze trouwen in 1966, verhuizen naar Woerden en in 1967 wordt dochter Ingvild geboren, in 1968 gevolgd door dochter Mariëlle. Ook de dochters zijn later actief in de kerk. Mariëlle gaat op haar negenendertigste zelfs het klooster in Egmond in. Op 6 januari 2019 zal zij ook officieel intreden.

Na zes jaar in Woerden te hebben gewoond verhuist het gezin naar Egmond aan de Hoef want ze missen de zee. Daar zet Joke zich dertien jaar in voor de kerk maar als de dochters op koor “Explosion” en naar het Jan Arentsz in Alkmaar gaan, besluiten zij en Gerrit te gaan kerken in de Vrijheidskerk en daar actief te worden. Als in 1988 de meiden het huis uit zijn verhuizen Joke en Gerrit naar Bergen. Daar zullen ze twintig jaar wonen. Ze kopen een appartement in de Alkmaarse wijk de Hoef maar intussen overlijdt Gerrit in 2008, na een periode waarin niet alles altijd even gemakkelijk gaat en Joke verhuist alleen naar Alkmaar.

Na haar trouwen moet Joke stoppen met werken maar als haar oude baas een praktijk in Alkmaar krijgt, neemt hij haar weer in dienst. Ze zal eenendertig jaar bij hem blijven werken, eerst in de praktijk aan huis, daarna in de beide ziekenhuizen.
Joke reist veel in haar leven, mede dankzij het feit dat haar man purser bij de K.L.M. is. Nog steeds trekt ze er graag op uit maar ze wil niet meer zo heel ver van huis.

Ze is bijna haar hele leven actief in de kerk. Op haar zeventiende zet zij samen met haar vijftienjarige zusje de kindernevendienst in Loosduinen op en ook in Egmond begint ze met het jeugdwerk. In Alkmaar is Joke jaren ouderling (“Op de racefiets die eigenlijk een mountainbike was”), zingt ze bij de cantorij, wordt ze jarenlang diaken (momenteel zelfs als voorzitter van de diaconie), maakt ze vijf jaar deel uit van de synode en de classis en zit ze nu nog in het Sectieteam-Zuid.

Joke houdt van korte lijntjes en snel handelen. Dat botst weleens met anderen. “Je maakt er niet altijd vrienden mee”, zegt ze.
T.v. kijkt ze nauwelijks, soms het journaal en Witteman op zondag. Wel houdt ze van handwerken en lezen. En fietsen, elke dag maar liefst 10 km. Ik moet er niet aan denken. Zou dat het geheim van haar tomeloze energie zijn?
Ze houdt ook van klassieke muziek, bezoekt concerten, luistert het liefst naar Radio 4 en is ook een tijd lid van de Bachvereniging.
Joke heeft geen kleinkinderen. Ik vraag of ze die mist. “Nu niet meer”, antwoordt ze. “Die zouden sowieso al groot zijn nu”. Ze heeft wel een poes. “Anders is het wel heel stil in huis”.

De nieuwe wijkkerkeraden ziet ze wel zitten. “We zijn toch twee heel verschillende gemeentes met verschillende mogelijkheden”. Wel mogen er van haar nog wat meer mensen actief worden. Ze vergelijkt de kerk met een voetbalclub waar ook niet alleen maar spelers nodig zijn maar ook mensen om achter de bar in de kantine te staan, om maar wat te noemen. Aan Joke zal het zeker niet liggen!

Letty van der Graaf

 

A3 poster Adrian Snell 14 april klein

Klik hier voor een vergroting.
Bestel hier kaarten.


alpha


p01
doneer 10