hit counter joomla
181113 Kerkbalans rectanle 300x250 animatie v1

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder 300

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.


 

anbi logo

 

privacy 895556

Even voorstellen...

Hij schrijft elke maand een column voor Samen Verder en krijgt daar in Noord naar eigen zeggen ook leuke reacties op. Maar wie is hij? Hoog tijd voor een interview.
Deze maand ben ik op bezoek bij Henk Laarman. Sinds tweeënhalf jaar woont hij samen met zijn vrouw Hilde in een mooi appartement in de “Rekerhout”.
Al tijdens de thee (met gevulde speculaas) blijkt Henk een wandelende kalender te zijn. Diverse data van uiteenlopende gebeurtenissen noemt hij zonder aarzeling op. Maar we beginnen natuurlijk gewoon bij het begin.

Henk wordt op 27 juli 1935 in Haarlem geboren, als oudste kind in een Rooms-Katholiek gezin. Na hem komen nog 2 broertjes en 2 zusjes. Eén broertje overlijdt als hij vier weken oud is, een maand voor het einde van de oorlog. Henk weet zich de oorlogsjaren nog goed te herinneren. Als hij bij zijn oma in Den Haag logeert, ziet hij de vliegtuigen overvliegen die op weg zijn om Valkenburg te bombarderen. Zijn vader haalt hem gelijk naar huis.
Thuis wordt er een schuilplaats op zolder gecreëerd die bij een razzia onderdak biedt aan zijn vader en buurman. Ondanks de oorlog gaat Henk gewoon naar de lagere school, maar hij doet hier wel een jaartje langer over want er wordt niet altijd lesgegeven. Als klein jongetje zingt Henk al bij het Kathedrale koor. “Ik heb in veel missen gezongen”. Oorlog of niet, elke dag begint om zeven uur in de ochtend met een mis in de kerk. Henk blijft trouwens altijd zingen. Tegenwoordig zingt hij als bas regelmatig mee met “Collage”.
Na de lagere school gaat Henk naar het Kleinseminarie en krijgt hij les van de Paters van het Goddelijk Woord. Henk wil missionaris worden. Er is alleen één probleempje: hij is niet zo goed in Grieks. Het Latijn is geen probleem voor hem. Hij blijft na het eerste jaar op Grieks zitten maar ook in het tweede jaar lukt het niet. Tussen Kerst en Pasen wordt hij dan ook al naar huis gestuurd.
Henk vervolgt zijn schoolcarrière op het Triniteitslyceum in Overveen bij de paters Augustijnen en hier volgt hij de driejarige HBS. Daarna moet hij in dienst in Breda. Het is inmiddels 1955 en Henk heeft net verkering met zijn eerste vrouw. In 1958 trouwt hij met haar en samen krijgen ze twee dochters en een zoon.
Henk werkt dan inmiddels bij het P.E.N. in Bloemendaal en volgt diverse cursussen, zoals Boekhouden en Handelscorrespondentie.
In 1974 gaan Henk, zijn vrouw en hun jongste zoontje vier weken naar Amerika op bezoek bij Henks zus. Zij is daar inmiddels lid geworden van een Rooms-Katholieke charismatische beweging en neemt haar familie vrijwel direct na aankomst mee naar een dienst in een kathedraal in Los Angeles. Een drukbezochte samenkomst die een paar uur duurt en waarin veel lofliederen worden gezongen. Henk is erg onder de indruk. Als hij daarna met Pinksteren Corrie ten Boom hoort spreken in het Openluchttheater in Bloemendaal, vraagt hij haar te bidden om een dergelijke beweging in Nederland. Die beweging komt er. Henk geeft in diverse plaatsen zevenweekse vormingen i.s.m. een pater en er ontstaan gebedsgroepen, die hij loslaat als zij zelfstandig kunnen voortbestaan. Hij heeft het hier erg druk mee. Helaas eindigt zijn huwelijk dan na dertig jaar.
In de jaren tachtig verhuist het hoofdkantoor van het P.E.N. naar Alkmaar en begin 1990 verhuist ook Henk naar onze stad. Hij kerkt eerst in de Pius X en later in de Don Boscokerk, waar hij ook in het koor zingt. In die tijd leert hij Hilde kennen en inmiddels zijn ze vijfentwintig jaar getrouwd. Samen hebben ze zeven kinderen, veertien kleinkinderen en acht achterkleinkinderen.
Dat het leven niet altijd over rozen gaat, daar kunnen Henk en Hilde over meepraten. Hilde krijgt in 2004 darmkanker en in 2016 een herseninfarct en Henk krijgt er zo wat meer taken bij.
Henk schrijft graag. Hij herschrijft zelfs een heel boek, “Petrus, apostel van de hoop”, maar dan vanuit het perspectief van Petrus. Hij doet er twee jaar over maar helaas wordt het nooit uitgegeven. “Maar ik heb intussen wel Petrus leren kennen”.
Verder houdt hij van lezen. Elke dag ongeveer een uur in de Bijbel maar ook andere boeken. En hij maakt graag legpuzzels en speelt ook graag bridge.
Henk gaat enkele jaren regelmatig naar Taizé en hij noemt Oostenrijk zijn tweede vaderland.
Als ik hem vraag naar zijn muzikale voorkeur noemt hij Enya en André Rieu. Officieel is Henk trouwens nog steeds lid van de R.K.-kerk. “Ik houd het graag oecumenisch”, zegt hij. Hij vertegenwoordigt onze gemeente dan ook ongeveer tien jaar in de ARK en maakt nog steeds deel uit van een interkerkelijke gebedskring. Verder zet hij zich in voor Les Amis de Gambie. In de jaren zeventig is hij bestuurslid bij de Stichting Actie Calcutta. Tweemaal reist hij met enkele bestuursleden naar Calcutta (India) om contact te leggen met scholen en internaten waar kansarme kinderen onderwijs krijgen.
Wat onze gemeente betreft, hoopt Henk dat we meer een gemeenschap zijn en meer van elkaar zullen weten, zoals in de eerste gemeentes. Oog hebben voor elkaar, zowel binnen als buiten het kerkgebouw. “Bij ons zouden er eigenlijk geen mensen in nood moeten zijn”, zegt hij. Ik vraag of hij daar financiële nood mee bedoelt (ik ben tenslotte diaken). “Ook”, antwoordt hij.
Mooie mensen, die Henk en Hilde…

Letty van der Graaf

taize0op de jongerenpagina


 

peuterkerk

9 februari Peuterkerk:
De ark van Noach


 

23 juni Peuterkerk Meisje, sta op!
doneer 10