hit counter joomla

Gesloten

geslotenhet kerkelijk bureau is gesloten van 21 december tot 4 januari 


 

KB GIFbanner

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder 300

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.


 

anbi logo

 

privacy 895556

Kleine geneugten...

Kleine geneugten worden een groot genoegen.
Het is herfst. Als de bonenplukoogst in de tuin bijna gedaan is roept het werk van ‘het sloten’. Dat wil zeggen het schoonmaken van de sloten, zodat het water goed kan blijven doorstromen. Misschien ziet u, zie je het wel om je heen, dat met grote tot en met heel kleine trekkertjes drab en planten uit de sloot op de kant worden gelegd. Zo eind september en in oktober. Vanaf de derde maandag in oktober begint in onze contreien ‘de schouw’. Dan wordt gekeken door het waterschap of alles ten aanzien van de doorstroming klopt. Soms zie je ook mensen in de weer met een zogenaamde sloothaak. Aan de kant van de tuin waar ik het over heb gaat dat inderdaad met een sloothaak.

Maar voor dat er met de sloothaak aan de gang kan worden gegaan, worden eerst de hoge bomen langs de sloot gezaagd met de kettingzaag en dan mag ik ‘bewapend’ met de zeis en een snoeischaar nog vlak langs de slootkant voor het laatste voorwerk voor het sloten. Overhangende takken kunnen worden weggeknipt en oprukkende bramen en dergelijke moeten het veld ruimen. Al jaren is dat één van mijn favoriete werkzaamheden in de tuin. Ik beschouw dat werk als een geneugte. Een waar genoegen. Dit jaar bleef ik niet alleen hangen aan allerlei bramentakken en staken er stekels van de meidoorns in mijn haar, maar ook het woord ‘genoegen’ bleef hangen. Ik vroeg me af waar dat woord eigenlijk vandaan komt. Ik volgde een meterslange braam en dacht aan een straks kijken in een woordenboek. Vlak bij de stronk lag een noot, ‘wat deed die daar?’, vroeg ik naar de bekende weg. Natuurlijk gevallen uit de snavel van één van de notendieven. Ik ontdekte een wonderlijke paddenstoel en zag dat er een pad ontstond. Onzin, want dat pad was er al, ik maakte het alleen maar vrij. Onwillekeurig moest ik opeens denken aan dat ik als puberende gymnasiast in navolging van de dichter Catullus nogal eens probeerde om gedichtjes te maken van weliswaar zware zaken als een ingewikkelde liefde of ‘het leven zelf’, maar dan alsof het grapjes waren en ik moet zeggen dat werkte behoorlijk relativerend. Ook al betwijfel ik of ik dat toen ook al in die mate doorhad. Net als Catullus noemde ik die gedichtjes nugae. Beuzelarijen. Denk ik daaraan vanwege de gedachte aan noot, nux, nogat, chocola met nootjes en genoeg? Associaties of zit er etymologisch iets uit te halen? Ik glij uit. Gelukkig kan ik me vast houden aan een stam van zo’n dikke knotwilg. Nou ja ook weer niet zo dik, want dan kon ik mijn arm niet meer naar achteren slaan rondom de boom voor houvast. Later vind ik op internet als ik zoek onder nugae dat er een plantje zo is gaan heten dat aan je kleren blijft kleven en waar je even tegenaan moet praten als je die weer wil loshalen van je kleren.
Jammer genoeg kan ik niet voorbij de nieuwsberichten over de dingen in de wereld en de emails in de kleine wereld. Ik vraag me af of ik nog steeds gedichtjes zou kunnen maken? Om u, om jou te troosten. Misschien moest ik het weer eens proberen nu de nachten langer worden en de bewegingsvrijheid niet al te groot is. Adventsgedichtjes: Met welk twijgje zal het nu beginnen?.....
Voorlopig kan ik u/jou alleen verblijden met het beeld uit psalm 1. Gelukkig de mens die is als een boom geplant aan stromend water.
Wat een groot genoegen mensen te zien staan in het leven geworteld in goede aarde die niet worden meegesleurd door wat ook, maar zich spiegelen in het water dat geen moment hetzelfde is.
Want, ja, het water, dat stroomt. Opwaarts. Het is de boom die drinkt en leven geeft. Een boom van groot genoegen.
Vrede en alle goeds!

ds Yvonne Bos

Kerk onlinenoord    <-- klik -->    zuid


 

doneer 10