hit counter joomla

Gesloten

geslotenhet kerkelijk bureau is gesloten van 13 tot 25 mei

 

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder 300

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.


 

anbi logo

 

privacy 895556

Even voorstellen...

In de week waarin de kalender nog aangeeft dat het winter is maar de natuur alvast een voorschot op de lente heeft genomen, bel ik bij haar aan. Ze vindt het leuk om geïnterviewd te worden, heeft ze me verteld. Dat genoegen is geheel wederzijds.
Vandaag ben ik op bezoek bij Helene de Graaf-Vriend, voor de meesten in Noord geen onbekend gezicht. Tijd voor een nadere kennismaking.

Helene Jacqueline Vriend wordt in februari 1966 geboren in het mooie Andijk. Na haar komen nog twee zussen en een broer. Vader Vriend is vrachtwagenchauffeur en veel van huis. Helenes beide ouders leven nog en wonen nog steeds in het huis waar haar vader drieëntachtig jaar geleden geboren werd.

In de gereformeerde kerk in Andijk wordt Helene gedoopt, doet ze belijdenis en zal ze later trouwen. Ook de kleuter- en lagere school zijn in het dorp maar voor de Mavo moet ze naar Enkuizen, elke dag op de fiets met een groep dorpsgenoten. Na de Mavo gaat Helene naar de MEAO in Hoorn, secretariële richting. Eigenlijk wil ze verpleegster worden maar vakken als natuur- en scheikunde liggen haar helemaal niet. Ze fietst elke schooldag twintig kilometer heen en twintig kilometer terug, behalve in de herfst en de winter, dan mag ze met de bus. “Ik ben er niet minder van geworden”, zegt ze. Fietsen doet ze nog steeds graag.

In de buurt van het station in Hoorn ziet Helene regelmatig een leuke jongen voorbijkomen, hij blijkt de neef van een vriendin te zijn en zit op de Tuinbouwschool. Ze is dan nog maar zeventien jaar maar trekt de stoute schoenen aan en vraagt hem of ze hem een brief mag schrijven. Dat mag en er zullen nog vele brieven volgen. Drie jaar wordt er heen en weer gependeld maar als Helene eenentwintig jaar is, trouwt ze met haar Henk en verhuist ze naar Alkmaar. In 1990 wordt dochter Wendy geboren, in 1993 zoon Patrick (op Helenes verjaardag!) en in 1996 zoon Anton.

Na de MEAO werkt Helene bij een gasinstallatiebedrijf in Hem maar in Alkmaar gaat ze bij het Gasbedrijf aan de Helderseweg aan de slag. “Een mooie tijd”, zegt ze.

Als er in 2002 een administratief medewerker wordt gevraagd op het Kerkelijk Bureau van onze gemeente, verandert ze van baan. Ze zal dit werk ruim zes jaar lang blijven doen maar als Henk de zaak waar hij werkt overneemt (Tuinplantencentrum Loef in Velsen), neemt zij de administratie over. Ze moet zich daar nog wel wat computerprogramma’s e.d. voor eigen maken maar ze kan het werk mooi vanuit huis doen, tot augustus 2020 als Henk de zaak stapsgewijs overdraagt aan een opvolger.

Helene wil graag wat voor andere mensen betekenen en na de arts Gor Khatchikyan gehoord te hebben in Broek op Langedijk, neemt ze contact op met de organisatie Christian Refugee Relief (CRR). “Het werd tijd om uit mijn comfortzone te stappen”.
In februari 2020 vertrekt ze voor de eerste keer naar kamp Moria op Lesbos, samen met twee andere gemeenteleden en een schoonzus.
“Je weet niet wat je ziet”, zegt ze, “Al die tentjes, de bergen afval... Twintigduizend mensen in een kamp, zo confronterend”. Ze blijven slechts tien dagen maar uiteraard maakt de reis een grote indruk. Als er na de brand in het kamp in september een mailtje van CRR komt, begint het toch weer te kriebelen bij Helene en als ze tijdens haar dagelijkse ochtendwandeling in een podcast van de EO de tekst “Wie een kind opneemt in mijn naam, neemt Mij op” hoort, besluit ze terug te gaan, nu voor drie weken. Gemeentelid Angela gaat weer met haar mee. Deze keer komen ze terecht in een nieuw kamp aan zee waar nog ruim zevenduizend mensen verblijven. Met een lijst gaan gaan Angela en Helene langs de tenten om te kijken wie waar woont. Registratie is belangrijk. De mensen in de tentjes zijn bijzonder gastvrij. Het weer is dan nog goed maar eenmaal terug in Nederland wordt het weer op Lesbos heel slecht. Buiten koken gaat dan niet meer en er ontstaan regelmatig brandjes in de tenten. “Ik denk er elke dag nog aan”, zegt Helene. “Ik ben me nu veel meer bewust van mijn eigen rijkdom en probeer zo min mogelijk te klagen. Het glas is nu eerder halfvol”. Beide keren op Lesbos heeft Helene veel steun aan haar geloof. “Ik werd gedragen door gebed”.

Gebed is sowieso belangrijk voor haar. Zo is ze al jaren lid van de gebedskring in de gemeente, is ze lange tijd contactpersoon en sinds zeven jaar pastoraal ouderling. “Het is fijn om met mensen te mogen bidden”. Nu we in coronatijd leven, geven de woorden “kracht, vertrouwen, hoop en licht” haar veel houvast.

Tussen 9.00 u. en 10.00 u. ’s ochtends luistert Helene graag naar het programma “Blessings” van Groot Nieuws Radio.
Sinds ze niet meer werkt, gunt ze zichzelf eerst even een rustperiode maar ze wil graag mensen blij maken, zegt ze. Het licht doorgeven.

Ze heeft haar boodschap voor de lezers van Samen Verder al voor me opgeschreven: “Dat wij het Licht van Christus mogen verspreiden op donkere plekken in deze wereld, verweg of dichtbij. En dat we er zelf ook open voor mogen staan om het Licht te ontvangen. Het Licht zal het altijd van het duister winnen”.

Ik hoop dat Helenes licht nog heel lang in en voor onze gemeente, maar ook daarbuiten, mag schijnen!

Letty van der Graaf

Kerk onlinenoord    <-- klik -->    zuid


 

doneer 10