hit counter joomla

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder 300

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.


 

anbi logo

 

privacy 895556

Even voorstellen...

Sinds een jaar of vier bezoekt ze regelmatig de diensten in Noord en de oplettende kerkganger kan haar tijdens de preek ijverig aantekeningen zien maken.
Vanmiddag ben ik op bezoek bij Lisanne Roosendaal. In haar bovenwoning aan de Kennemerstraatweg schenkt ze drinken voor me in en geeft er zelfgebakken cheesecake bij. Ik bof maar weer...
Elizabeth Johanna Roosendaal wordt in 1989 in Zeist geboren als oudste telg van Nederlands Hervormde ouders. Anderhalf jaar later krijgt ze een broertje en weer anderhalf jaar later ook nog een zusje. Lisannes vader is tot op de dag van vandaag docent Economie op een middelbare school en haar moeder is fysiotherapeut.

Het geloof speelt een belangrijke rol in de opvoeding, iets waar Lisanne nog steeds dankbaar voor is. Op zondag trekken moeder en dochters een jurk aan omdat dat een feestelijke dag is en van ieder gezinslid wordt verwacht dat hij of zij zijn of haar spreekwoordelijke steentje binnen de gemeente bijdraagt, ook Lisanne dus. Ze helpt mee in de crèche, gaat zingen bij het koor, heet mensen op zondag welkom, gaat op club en op kamp etc.

Na de basisschool haalt ze haar vwo-diploma. “Ik was het braafste meisje van de klas. Ik kwam nooit te laat, werd er nooit uitgestuurd en maakte altijd mijn huiswerk. De leraren konden dat wel waarderen”, zegt ze. Lisanne werkt hard op school want ze heeft een doel voor ogen: ze wil dokter worden en om geneeskunde te kunnen gaan studeren moet ze gemiddeld een acht staan om direct te worden aangenomen. Dat lukt helaas niet gelijk, ze komt 0,3 punt tekort en moet meeloten. Helaas wordt ze uitgeloot. Daar is Lisanne dan flink verdrietig over, ze heeft er zó hard voor gewerkt... Tijd voor plan B dus: een studie HBOV (verpleegkunde) in Ede waarvoor ze ook op kamers gaat. Na een jaar probeert Lisanne het opnieuw maar helaas wordt ze opnieuw uitgeloot voor geneeskunde. Ze maakt haar studie in Ede af (“Achteraf gezien heb ik hier heel veel geleerd, het woordje “delegeren” bijvoorbeeld”) en twijfelt intussen of arts worden wel voor haar is weggelegd. Lisanne heeft nog één kans, via een decentrale selectie. Ze schrijft zich in bij de VU in Amsterdam, stuurt een vlammende motivatiebrief en slaagt voor al haar toetsen. Deze keer wordt ze wél ingeloot en daar wordt ze naar eigen zeggen nog steeds heel gelukkig van. “Dit was voor mij de bevestiging dat God me toch op die plek wilde hebben”.
Lisanne verhuist naar Amsterdam en sluit zich aan bij de Navigators, een christelijke studentenvereniging. Om lichamelijk ook in conditie te blijven, ligt ze om de week een ochtend ’s morgens om half zeven in het zwembad en is ze ook twee keer per week in de sportschool te vinden. Dat laatste is trouwens nog steeds het geval, tegenwoordig zelfs drie keer per week...

De studie gaat haar prima af, “Ik kan heel goed plannen en heb alles in één keer gehaald”. Drie jaar theorie, drie jaar co-schappen en Lisanne vindt alles interessant. “Tijdens een operatie is alles zo mooi rood, alles werkt zo mooi. God heeft ons zo mooi gemaakt”, zegt ze. (Persoonlijk draai ik mijn hoofd altijd even weg bij een operatie op televisie maar gelukkig denkt niet iedereen daar zo over).
In het zesde en laatste jaar van haar studie loopt Lisanne een langere stage op de afdeling geriatrie in het ziekenhuis in Alkmaar en ze heeft het daar heel erg naar haar zin. Na haar afstuderen wordt ze gevraagd te blijven, aanvankelijk als ANIOS (Arts Niet In Opleiding tot Specialist) en later wordt ze aangenomen op de opleiding voor AIOS (Arts In Opleiding tot Specialist), een studie van vijf jaar. Lisanne zit nu in het laatste jaar en werkt tien uur per dag, acht uur betaald en twee onbetaald. De twee onbetaalde uren gelden als “onderwijsuren”, zo is ze aanwezig bij overdrachten en besprekingen van patiënten, maakt ze af en toe een toets, geeft ze soms een presentatie en bouwt ze intussen een portfolio op waaruit moet blijken dat ze in staat is zelfstandig diagnoses te stellen en behandelplannen op te stellen. “Ik ben altijd op zoek naar balans”, zegt ze en dat is niet zo vreemd want naast haar drukke baan probeert ze ook nog tijd te vinden om bijvoorbeeld christelijke studieboeken te lezen, familie en vrienden te bezoeken, af en toe te Netflixen en te wandelen in de natuur. Lisanne is behoorlijk avontuurlijk ingesteld maar gaat wel altijd goed voorbereid op reis.
Tijdens haar studie geneeskunde verblijft ze drie maanden in Oeganda: ze loopt acht weken coschappen en trekt daarna nog vier weken door het land. En ooit wil ze nog graag een lange reis maken richting Nieuw-Zeeland maar of dat nog gaat lukken...

Lisanne voelt zich prima thuis in de Immanuelkerk. Vooral het zingen van verschillende muziekstijlen vindt ze fijn, muziek is toch een essentieel onderdeel van de dienst. Ook gaat ze graag naar de themalunches voor jong-volwassenen, is ze lid van de werkgroep Geloof en Gebed en doet ze sinds kort regelmatig de afkondigingen op zondagmorgen. “Ik ken inmiddels redelijk wat mensen en weet dat ik op veel mensen altijd een beroep kan doen. Ik voel me niet alleen”, zegt ze.
Gevraagd naar haar “boodschap” voor de lezers van SamenVerder noemt ze een gedeelte uit haar belijdenistekst: “Niets kan ons scheiden van de liefde van de Heer, dat is mijn basis. God is overal!”
Nieuwe, jonge mensen in onze kerk zie ik altijd een beetje als een cadeautje. Lisanne is naar mijn idee zo’n cadeautje...

Letty van der Graaf

Kerk onlinenoord    <-- klik -->    zuid


 

doneer 10