hit counter joomla
Kerstwandeling

Gesloten

geslotenvan 21 december t/m 7 januari
is het kerkelijk bureau
gesloten


Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Kerst met een leenvleugel

Ondanks alle giften kan het orgel in de Lutherse kerk met kerst nog niet weer bespeeld worden. Er zijn weinig orgelmakers en veel orgels die iets mankeren. Zo is er een klus in Polen die eerst nog moet worden afgemaakt.
In de tussentijd echter hebben wij een leenvleugel in de kerk staan. Toen ik vertelde dit stukje zou gaan over kerst met een leenvleugel reageerde iemand: “een leenvleugel, wat mooi, met kerst”. Daarop vervolgde iemand anders: ”ja, dat maakt nederig”.

Hoe zou u/jij reageren? Ik zou mij namelijk kunnen voorstellen, dat er mensen zijn die zullen zeggen: “ach, wat zielig, dan moet ie straks weer terug”.

Tussen twee haakjes, je gelooft het of niet, maar voor dan hebben we van gemeenteleden een vleugel aangeboden gekregen. Het nieuwe jaar zal uitwijzen hoe en wanneer dat allemaal zal gaan gebeuren.
Dit jaar in elk geval vieren we de kerst met een leenvleugel. Op een bepaalde manier stemt mij dat tot vreugde. Een weemoedige vreugde.
Voor alles is kerst het feest, ja ik ga bedoelen wat ik schrijf, voor alles is kerst het feest van de onbeholpenheid, de kwetsbaarheid, het vergankelijke en vluchtige.
Eén nacht, ver weg, lang geleden en dan niets meer. Een herinnering gegrift in het hart, meer niet.
Zo ver als de sterren aan de hemel zoveel lichtjaren van het nu levende verwijderd.
Ik fantaseer weleens in die ene nacht toch zeker droegen de engelen vleugels. Vleugels van geluk om wat zij hadden gezien. Gaandeweg vielen de vleugels af. Halverwege bleven de engelenvleugels hangen als leenvleugels voor mensen en dieren. Sommige vleugels veranderden later in orgels in kerken en kathedralen en werden zo de dragers van muziek-ter-ere-van. Ook vielen er vleugels ter aarde als een dik pak sneeuw. En hoe klinkt dát dan, vanonder de sneeuw vandaan, aardse ontdooide muziek? Kan die mensen vleugels geven? In mijn fantasie vast en zeker. Daarbuiten?
Het kerstfeest kan bij sommige mensen door de dooi gevoelens van een modderboel oproepen. Andere mensen met andere herinneringen en verlangens kunnen met kerst met veel rood en lichtjes en warme kleren juist buitensporig genieten. Zij vangen de sneeuwvlokken op en zwieren als gevleugeld over de ijsbaan. Voor weer anderen lijkt de sneeuw nooit te ontdooien, zon of geen zon.
Bij dat laatste moet ik denken aan een boek van Rudy Kousbroek dat ik kortgeleden tegenkwam.
Door de film die hij heeft gezien: The Dead van John Huston, waarin de zinsnede voorkomt: ‘snow is general all over Ireland’ komt de schrijver tot de ontdekking dat zijn gevoel van heimwee en verdriet bij dat zinnetje over de sneeuw wordt opgeroepen door een besef dat het niet Ierland is dat onder de sneeuw ligt, maar, wat helemaal niet kan, zijn geboorteland, Sumatra. Hij schrijft: “Het wordt blijkbaar opgeroepen door iets universeels in die passage, iets dat ook van toepassing is op het eiland waar ik ben opgegroeid en de mensen die ik er heb gekend, allemaal sinds lang aan de horizon verdwenen. Dezelfde vergeefsheid, datzelfde gevoel dat over alles sneeuw is neergedaald.”
Wat gun ik al die mensen met koude en besneeuwde verledens een warme kerst, al is het maar voor even, even dat kind in je armen zoals Simeon, een moment in de stal, een droomnachtvlucht zonder spoken met een leenvleugel van die erbij waren. Even, een moment, maar voor altijd in je hart gegrift.
Dat veronderstelt wel heel veel vrede en alle goeds van harte u/jou toegewenst!

Yvonne Bos