hit counter joomla

Gesloten

geslotenvan 24 augustus t/m 10 september
is het kerkelijk bureau
gesloten


Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Luisteren

Laatst las ik een artikel in de krant dat Nederlanders niet echt naar elkaar luisteren. Er werd een oproep gedaan om met aandacht en zonder oordeel naar anderen te luisteren. Uit onderzoek bleek dat acht van de tien Nederlanders zich tijdens gesprekken wel eens af laat leiden door smartphones en social media.

Mede hierdoor is er sprake van groeiende eenzaamheid onder zowel jongeren als ouderen. Luisteren met aandacht is een langzaam verdwijnend fenomeen. Hoe vaak is het niet zo dat je iets aan het vertellen bent en dat de ander bruusk inbreekt met de alarmerende mededeling dat zij of hij dat ook heeft meegemaakt waarna de resterende gesprekstijd door die ander wordt ingevuld. Luisteren met aandacht houdt in dat je oprecht belang stelt in wat die ander jou wil vertellen, toevertrouwen.

Ook tijdens de vakantie mag ik graag observeren en luisteren. Ik geloof dat ik redelijk kan luisteren maar soms levert dat tegengestelde info op. Lieve schat aan rechterzijde geeft pertinent aan dat ik naar links moet en Tomtom, aan het raam geplakt, weet zeker dat ik rechts af moet, met als gevolg een zich steeds verder vernauwend dorpsstraatje waar de zijspiegels zich angstig naar binnen krullen. Ook het onverwachte kijkt bij tijd en wijle om de hoek. Boven in de bergen neergestreken op een idyllisch dorpsplein worden we verwelkomd door een Griekse tavernehouder. Of we wat willen eten en drinken. Nou graag, het was immers lunchtijd. Voor mijn vrouw een Mythos en voor mij een tonic. “Oh dan bent u de bob”, klonk het in perfect Nederlands. “Krijg nou wat” schoot het er bij mij uit. Bleek de man jaren in Nederland te hebben gewoond en gewerkt. Soms lukt het gewoon ook niet om te luisteren simpelweg omdat de rudimentaire Griekse woordenschat gewoon tekort schiet. Een oud dametje in een ander dorp bleek vier gerechten te serveren, maar had geen menukaart. Alleen Souvlaki was herkenbaar in de reeks van vier. Uiteindelijk serveerde ze een bord met daarop een proeverij van alle vier de gerechten, vers en smakelijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het is overigens elke keer weer verbazingwekkend dat veel Nederlanders denken dat het buitenland qua faciliteiten en tempo hetzelfde als Nederland moet zijn maar dan overgoten met zon. Luisteren heeft ook iets inschatten hoe mensen qua persoon zouden kunnen zijn. Op de terugweg zat ik naast een gesoigneerde dame die mij met een afgemeten enigszins hautain “Dag meneer” begroette. Uit die begroeting en haar houding begreep ik dat ik niet het hart moest hebben om ook maar een millimeter over het mij toegemeten deel van de gezamenlijk armleuning te gaan. Toen de stewardess langs kwam hoorde ik haar “twee tomatensoep” bestellen. Toen die werden geserveerd klonk het afgemeten “juffrouw, ik heb twee tomatensap besteld, jullie luisteren niet, op de heenweg gebeurde dat ook al”. Even schoot mij een niet pastorale opmerking te binnen maar wij hadden al zoveel zee gezien dat er geen water meer bij kon.

Als God wilde dat de mens per smartphone zou gaan communiceren dan zouden we dat, bij wijze van spreken, in Genesis 1 al tegen moeten komen. Overmatige communicatie per smartphone verarmd niet alleen je eigen wijze van communiceren maar ook de relatie met de ander en het vergroot de onderlinge afstand. Wij zijn gezegend met mond en oren en dragen de verantwoordelijkheid om beide met respect en aandacht voor de ander te gebruiken. Dat vereist oefening en geduld en een daadwerkelijke interesse voor die ander. Een persoonlijk gesprek gaat boven een mail, een app of een losse flodder op social media.

Bij de douane op Samos kreeg dit onderwerp nog een extra dimensie. Ik was vergeten mijn favoriete zakmes uit de handbagage in de koffer te doen. Met een sorry Sir this is not alowed, verdween het in een grote ronde afvalbak. Zachtjes hoorde ik achter me “dat is al de derde keer schatje, had je maar moeten luisteren”. Toen ik omkeek zag ik haar glimlach. Blij dat ik niet geluisterd had!

Albert