hit counter joomla

We zijn volop bezig en inmiddels heeft ook Piet de Jager zich bij ons team gevoegd waar we blij mee zijn, we zijn nu met z’n zessen! Dat is een zegen.
We zijn dankbaar voor de fietsen die u weer aangeboden heeft en doen ons uiterste best om daar een goede bestemming voor te vinden. Dat lukt goed, hoewel er soms misbruik gemaakt wordt van de lage prijzen (10-20 euro) die we bij Enjoy HHW rekenen en mensen in de verleiding brengen die fietsen door te verkopen.

181113 Kerkbalans rectanle 300x250 animatie v1

Gesloten

geslotenHet kerkelijk bureau gesloten is van donderdag 30 mei (Hemelvaartsdag) tot en met 10 juni (2e pinksterdag)


Kopij Samen Verder

In verband met kraamverlof en vakantie van redactieleden sluit de inzending van de kopij voor het volgende nummer op woensdag 22 mei 18:00 uur.

Samen Verder ontvangen via e-mail?

Meld u hier aan!

samenverder

Door u te abonneren op de digitale versie van de SV helpt u om de kosten te drukken en de bezorglast te verminderen.

anbi logo

Voorwoord

Opnieuw hoorde ik de laatste maanden steeds maar weer: “het gaat bij kerk zijn niet om de stenen, maar om de gemeenschap van gelovigen”. Eerlijk gezegd kan ik deze uitspraak bijna niet meer horen. Niet alleen omdat deze uitspraak steevast wordt gebezigd om de een of andere kerksluiting te rechtvaardigen, maar juist omdat de uitspraak je als het ware dwingt een keuze te maken. Terwijl als je nadenkt over kerk, er heel veel beelden bij je kunnen opdoemen. Het hoeft helemaal niet om of/of te gaan. Het lijkt wel of mensen in deze tijd bang zijn voor en/en/en…

9 april was het 74 jaar geleden dat Dietrich Bonhoeffer werd gefusilleerd vanwege zijn deelname aan een samenzwering om een aanslag op Adolf Hitler te plegen. Dietrich Bonhoeffer was een luthers predikant. Misschien is hij bekend van het lied dat vaak met of rond oudjaar wordt gezongen: Door goede machten trouw en stil omgeven. Of van zijn boeken: Navolging, Verzet en Overgave of door gedichten en gebeden, zijn Brevier. In mijn studietijd was Bonhoeffer niet alleen maar de heilige waar hij nu soms voor wordt aangezien. Hij was te persoonlijk en meer dichter dan dominee volgens sommigen. Was hij, vraag ik me af, vooral een mens die zich bewust was van het mens-zijn zoals bijvoorbeeld ook Etty Hillesum die gevangen zat en eveneens in staat was die menselijkheid te bewaren. Dat deden deze mensen door vragen te stellen over alles en twijfels niet uit de weg te gaan. Dietrich Bonhoeffer twijfelde ook wel eens aan zijn eigen geloofskracht. Zijn teksten lezen niet echt gemakkelijk, vooral niet als je geen hertaalde uitgaven hebt. Waarom dan nu deze toch wel populariteit? Ik denk, ja, om zijn gedichten bijvoorbeeld en omdat hij door het stellen van bepaalde vragen mensen raakt. Bonhoeffer vroeg zich ook af hoe het met de kerk zou gaan. Met die lutherse achtergrond nadenken over de kerk, heeft dan vaak te maken met de vraag waar is die kerk? Waar is de gemeenschap van de gelovigen, waar vindt het geloof een woning.
Het geloof als een groot geschenk heeft ontvangers nodig, waar vind je die? Waar zal je die in de toekomst vinden? Dietrich Bonhoeffer vond geloof in de muziek, in de oecumenische beweging, in een taal die spreekt van doen wat gedaan moet worden, in gebed.
In elk geval tot de herdenking op 9 april 2020 valt er veel te leren van deze gelovige mens die letterlijk ‘tijd-genoot’ wilde zijn, in het nu en op de aarde wilde leven.

Zelf denk ik ook veel na over de toekomst van de kerk. Waar vind ik kerk? In mijn laatste vakantie was ik in een lutherse kerk in Tbilisi in Georgië. De viering waarin een predikante van Duitse komaf voorging was in het Georgisch, een taal met een eigen schrift die slechts door 3 miljoen mensen wordt gesproken en in het Russisch met weer een ander schrift. Het was mogelijk de liederen ook in het Duits mee te zingen. Er klonk orgelspel. Er was een ruimte waar ik welkom was. Tijdens het avondmaal stond ik naast een vrouw die probeerde haar tranen te bedwingen. Ik hield even haar hand vast, maar omdat we al erg vroeg in de dienst waren, was ik inmiddels aardig verkild en had ik ijskoude handen. Na de dienst pakte ze even mijn handen en wreef ze warm. Ze huilde en lachte: een kostbaar moment. Waar vond ik kerk? In de ander, in de muziek, in de zorg om voor iedereen verstaanbaar te zijn, in de herinnering aan deze locatie waarheen een vriendelijke taxichauffeur ons met een paar keer omrijden naar toebracht, want “waar was nou die lutherse kerk”?

Dat zijn, vermoed ik, de dingen die er toe doen als het om kerk gaat. Toen ik dat zo opschreef, over de viering in het Georgisch en Russisch, moest ik na het bericht over de brand in de Notre Dame deze week ineens terugdenken aan een paasviering die ik daar, ik denk begin jaren tachtig (?), meemaakte met jongeren uit Taizé. Heel oneerbiedig vond ik de kathedraal voor een deel altijd al iets van het karkas van een gebraden kip hebben, maar binnen met die heel diverse geloofsgemeenschap was het een ervaring van jewelste die ik ergens diep binnenin mij, met mij meedraag. Vooral het zingen in een andere taal, samen met mensen die je niet verstaat en toch ook op een bepaalde manier wel: dat doet ertoe. Zo ook dat ene roosvenster, de lichtval en het feit dat iedereen deze ervaring in zijn/haar eigen context mocht meenemen.
Bij het zingen van “U zij de glorie” klinkt er op de achtergrond nog altijd die zee van zingende mensen mee. Een zee vol verschillende bootjes als op het meer van Galilea.

Yvonne Bos