Vanmiddag heb ik even een rondje door de Vredestuin gelopen. Het is een vredige plek, ondanks het verkeer van de ringweg. Als ik hier ben is het net of mijn hersenen de ruis wegfilteren en vervolgens het groen, de bomen, de planten en de dieren op de voorgrond plaatsen. Mijn hersenen gaan op standje ‘rust’. Het is fijn om dat zo te kunnen ervaren in de deze tuin.
De meeste planten zijn nu ook nog in standje ‘rust’. Tot nu toe is het koud geweest, met zo af en toe ijzel en sneeuw en een gure oostenwind. Maar toch zijn er al bloeiende bolsoorten te vinden zoals de krokus, de sneeuwklokjes en de cyclaampjes. Ook het groen van tulpen, narcissen en boshyacinten komt al tevoorschijn. Op een van de foto’s is zelfs te zien hoe het blad van een aantal tulpjes gewoon door een van de afgevallen plataanbladeren is gegroeid. Als de groei eenmaal op gang is zal niets het tegenhouden!
Niet zo uitbundig als het geel van de krokussen zijn de winterbloeiende struiken die te zien zijn vanuit de hal links in de border achter het muurtje. Daar bloeien twee struiken: een groenblijvende struik, de Sarcococca (vleesbes) en een deels bladverliezende struikkamperfoelie. Kleine witte bloemetjes zijn te zien op beide struiken en al die piepkleine bloemetjes geven een heerlijke geur af. Op een van de eerste warme dagen zullen o.a. hommels na hun winterslaap op de geur afkomen en heerlijk komen snoepen van de nectar en het stuifmeel dat in de bloemen te vinden is.
Er staat ons nog veel meer te wachten in het voorjaar. Dan is het gedaan met de rust en is de winterslaap in de tuin echt voorbij. Maar, met alle onrust in deze wereld hopen en bidden wij dat de Vredestuin haar naam eer aan mag doen en daadwerkelijk een plek mag zijn waar mensen vrede en rust mogen vinden.\
Caroline Wiggelinkhuizen
